Projekt remontu i przebudowy Sądu Rejonowego w Katowicach

Katowice

Budynek obecnego Sądu Rejonowego został wzniesiony w latach 1907−1909, według projektu Ludwika Goldsteina z 1907, jako willa ogrodowa w stylu eklektycznym. W latach 1929−1932 willę przebudowała firma budowlana Brunona Iwańskiego. W tym czasie prawdopodobnie wstawiono okna na pierwszej i drugiej kondygnacji werand na elewacji wschodniej. Wcześniej werandy miały okna tylko od strony północnej. Widoczne jest to na archiwalnych zdjęciach. W dwudziestoleciu międzywojennym w budynku swoją siedzibę miał Sąd Apelacyjny i Prokuratura Sądu Apelacyjnego. W 1927 r. w jego wnętrzu odsłonięto pamiątkową tablicę, poświęconą Feliksowi Bocheńskiemu − pierwszemu prezesowi katowickiego Sądu Apelacyjnego. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków dnia 30 grudnia 1991 r. Granice ochrony obejmują cały budynek wraz z najbliższym otoczeniem w ramach granic istniejących działek. Obecnie mieści się tu siedziba Sądu Rejonowego Katowice−Zachód.

Jeśli chodzi o stolarkę okienną to zachowała się ona w dużej części jako pierwotna. Część okien została przerobiona, część została dodana podczas przedwojennej przebudowy, część wymieniono na nowe, wykonane z PCV w kolorze białym, a także okna drewniane o uproszczonej w stosunku do oryginału formie (II poł. XX w.). Na szczęście zachowały się wszystkie typy okien, dlatego możliwe jest wykonanie rekonstrukcji okien historycznych. Pierwotnie duża część okien posiadała zewnętrzne drewniane rolety. 

Badania zasolenia przeprowadzono poprzez ekstrakcję soli zawartych w otrzymanych próbkach tynków metodą ekstrakcji stacjonarnej.

Na wstępie próbki zapraw utarto w moździerzu agatowym (ok. 1,5 - 2 g) oraz zadano 20 ml wody destylowanej. Po upływie 24 zawiesiny zdekantowano a w przesączach oznaczano obecność kationów i anionów stosując metodę płomieniową, kroplową i mikrokrystaloskopową wg. załączonego schematu.

Ponadto oznaczano przybliżoną ilość węglanów rozpuszczonych w wodzie przy użyciu wskaźników (indykatorów) porównujących powstałe kolory z odpowiadającym ich stężeniem.

KATIONY:

Ca+2 - wykonano reakcję mikrokrystaloskopową z 2M H2SO4 - stwierdzono wykrystalizowanie igieł gipsu CaSO4.

Na + - reakcja płomieniowa - pomarańczowożółte zabarwienie płomienia.

K+ - wykonano reakcję  mikrokrystaloskopową z 2M (CH3COO)2Cu, 2M PbCl2 i NaNO2 - wytrącenie się czarnych sześcianów soli K2PbCu(NO2)6.

Fe+3 - wykonano reakcję kroplową z 2M K4[Fe(CN)6], potwierdzającą obecność jonów Fe+3 w badanym roztworze.

Mg+2  - żółty osad w reakcji z oksychinoliną.

ANIONY:

CO3-2 – pod odparowaniu próbki - reakcja z 2M HCl i wydzielenie się CO2.

SO4-2 - reakcja z 2M BaCl2 - wytrącenie się białego osadu BaSO4.

NO3- - reakcja z FeSO4 i stęż. H2SO4  - brązowa obrączka soli zespolonej [Fe(NO)]SO4.

Cl- - reakcja z 2M AgNO3  - wytrącenie się serowatego osadu AgCl.

Pozostałości znad ekstraktów suszono w suszarce w temp. 105 oC do stałej masy, ponownie je ważono i metodą wagową oznaczono procentową zawartość sumaryczną wszystkich soli rozpuszczalnych w wodzie.        W tabeli podano % zawartość wszystkich soli rozpuszczalnych w wodzie.

Przeprowadzone badania stopnia zasolenia otrzymanych próbek tynków pobranych ze ścian piwnic budynku Sądu Rejonowego w Katowicach można zauważyć z podanych danych, że stopień zasolenia tynków jest średni.

W literaturze stopień zasolenia pomiędzy wartościami 2,0 % a 2,5 % określony jest jako średni, między 1,5 % a 2,0 % poniżej średniego a mniejszy od 1,5 % jako niski.

Granicą umowną dużego zasolenia uznaje się wartość > 3,5 %.

Występujące sole w próbkach zapraw (pomijając węglany) to przede wszystkim siarczany oraz śladowo azotany i chlorki wapnia, sodu, magnezu i żelaza.

  Zidentyfikowane sole to siarczany i azotany pochodzące głównie z procesów zanieczyszczenia powietrza bogatego tak w tlenki siarki jak i tlenki azotu (korozja chemiczna materiałów budowlanych), niektóre azotany pochodzą też z rozkładu substancji organicznych przez mikroorganizmy oraz chlorki, które są wprowadzane najczęściej w wyniku prowadzonych prac konserwatorskich, zabiegów czyszczenia obiektu oraz stosowania soli (chlorku sodu) w okresie zimowym.

  Węglany natomiast są wprowadzane już do zaprawy w samym procesie technologicznym jej wykonywania (dlatego podczas analizy ilościowej je pomijamy).